Categorieën
Blog

P.S. I LOVE YOU

Voor veel mensen is de dood nog lang niet in zicht. Zij denken oud te worden. Voor sommige is het is een taboe. Onbespreekbaar, tenzij het echt niet anders kan. Ongeneeslijk zieke mensen kunnen dat niet. Zij kunnen er niet omheen. Zelfs wanneer iedereen zomervakantie viert, zijn zij ziek. De dood is iets wat hen dreigt te overkomen. De ene is bang, de ander vecht ertegen, de ander accepteert het en zo voert iedereen zijn eigen proces.

Ken je de film P.S. I LOVE YOU?
Daarin heeft Gerry, de overleden man van Holly, twaalf brieven achtergelaten om haar naar een nieuw leven zonder hem te leiden. Elke maand ontvangt ze een brief met daarin een “opdracht”.
De eerste keer dat ik deze film zag heb ik zakdoekjes vol gesnoten. Ik vind het een heftige en tegelijkertijd mooie film en ik kan me vinden in de achterliggende gedachte.
Gerry moest zijn grote liefde achterlaten, dat is moeilijk. In mijn ogen schreef hij haar brieven om haar verder te helpen, maar ook om zijn liefde en dankbaarheid voor haar en voor het leven te tonen. Dit alles met een lach en met een traan. Het eerste jaar viel niet mee voor Holly. De brieven van Gerry hielpen haar op weg.

Nu weet ik dat deze film geromantiseerd is én dat er het in het echte leven anders aan toe gaat, vooral als de dood een niet actueel onderwerp is. Deze film bracht mij een idee dat in mijn hoofd blijft terug keren.

Want wat doe je als je ongeneeslijk ziek bent en weet dat je binnen niet al te lange tijd komt te overlijden? Helpt het je dan om ook een dergelijke actie als Gerry op te zetten? Of op een andere manier iets na te laten? Misschien door middel van foto’s, een cadeau, een brief of via een videoboodschap?

Ik weet van mezelf dat ik het enorm zou waarderen wanneer iemand iets voor mij zou nalaten.
Want hoe bijzonder is het om na de dood nog van iemand te “horen”.
– Soms is het zo dat iemand zijn of haar verhaal niet persoonlijk over kan brengen, maar tóch nog een en ander wil vertellen. Dat zou op zo’n moment kunnen.
– Het zou ook fijn zijn wanneer iemand uit kan spreken wat hij of zij voor iemand voelt, terwijl dat bij leven niet kan.
– Of voor nabestaanden, dat je het idee hebt dat iemand zich ook na zijn of haar dood om jou bekommerd.
Iemand moesten missen is al moeilijk genoeg. Ik denk dat dit troost biedt. Zeker wanneer je er op een later moment nog eens op terug kunt pakken.

Tegelijkertijd besef ik me ook dat het voor de ontvanger hiervan niet altijd gemakkelijk zal zijn en soms zelfs confronterend. Misschien wanneer het het laatste filmpje is? Dat weet ik niet. Iedereen verwerkt verlies op z’n eigen manier. En wat als een paal boven water staat is dat je als achterblijver verder moet met (je) leven. Hoe stom en hoe moeilijk dat ook is.

Hoe zou jij het vinden als je een dergelijke film of brief van je overleden geliefde ontvangt?
Of ben jij een dierbare verloren en zou je (denk je) zelf iets aan beeldmateriaal of een brief hebben gehad?
Of ben je iemand verloren en heeft diegene iets voor je nagelaten, wat dan? En wat doet dat met je?
Of zou je het fijn vinden om zelf iets na te laten, een brief, een boodschap, of…?

Mocht ik je kunnen helpen, dan laat het me weten. Ik denk graag met je mee.
En bovendien, ik hoor heel graag je reactie op mijn vragen!

1 reactie op “P.S. I LOVE YOU”

Ja ik zou dat zeker weten heel bijzonder vinden en er heel blij mee zijn, hoe moeilijk en confronterend het ook zou zijn. En ja als het mijzelf zou overkomen en ik zou de kans krijgen om iets na te laten, zou ik dat ook willen doen.

Reacties zijn gesloten.