Categorieën
Blog

Wakker!

Weet je wat ik moeilijk vind? Negeert worden! Ik vind het vervelend als de barman niet ziet dat ik aan de beurt ben. Ik vind het stom als automobilisten me niet zien als ik op de fiets zit. Lastig als mensen voordringen, of niet naar me luisteren. Persoonlijk vind ik het niet fijn om negeert te worden en ik vind het ook niet fijn als ik zie als het anderen mensen overkomt. Dat herken je vast wel. Dit stukje gaat niet over mij, maar wel over mijn nieuwe inzichten.

Wist jij dat mensen zich vaak anders gaan gedragen als ze iemand tegenkomen die bijvoorbeeld ziek is, of iemand zijn verloren?

Waarom is dat zo? Het zijn natuurlijk enorm grote gebeurtenissen die iemands leven volledig op z’n kop kunnen zetten. Maar wat maakt het voor de ontmoeting zo moeilijk? Kun je daar eens over nadenken?

Mijn inziens zijn deze mensen al heel zwaar gestraft (met hun ziekte, of met het verlies van een dierbare). Deze mensen mogen niet veroordeeld worden door iets-wat-hun-is-overkomen! Ze hebben ondersteuning nodig. Liefde, aandacht, een luisterend oor. Soms een cadeautje of een knuffel. Wat ze zeker niet nodig hebben is ontweken te worden. Het is misschien niet aan de orde, maar denk je eens in hoe jij het zou vinden als je iemand bent verloren (waar je niks aan kunt doen!) en dan vermeden zou worden? Dat is toch niet leuk?!

Niemand kan de situatie oplossen of veranderen. Dat is heel lastig. Maar je kunt er wel zijn. Of in ieder geval “hoi” zeggen als je iemand tegenkomt.

Mensen die iemand zijn verloren zijn niet veranderd. In de situatie rondom hen is iets veranderd en daar anticiperen ze op. Ze zijn ziek of er is iemand weggevallen. Niet omdat ze hiervoor gekozen hebben, maar omdat dit hun is overkomen. Ze hebben verdriet en ze moeten hier mee leren omgaan. Dat gaat met vallen en opstaan. Met een lach en met een traan. Het verdriet is niet zomaar voorbij, dat kost tijd. Ze zijn nog gewoon dezelfde mensen als die ze altijd al waren. Met hun grappen en grollen en menselijke trekjes. Aan hun als persoon is niks veranderd. De situatie is veranderd.

Wat maakt het dat mensen het moeilijk vinden om op bezoek te gaan? Of om überhaupt contact te maken? Ik weet niet goed hoe ik dit moet omschrijven, maar volgens mij heeft het met egoïsme te maken. Mensen zeggen vaak: “ik vind het zo lastig”. Ik begrijp dat het voor visite lastig is om te komen. Maar in deze draait het niet om jou, het draait om diegene bij wie je op visite gaat. De ander heeft het moeilijk, er is al zoveel op z’n kop gezet. Diegene voelt de pijn dag en nacht. Als visite zijnde is het vast ook niet gemakkelijk, maar ga je na het bezoek naar huis en kan je verder met je dagelijkse bezigheden. Daar heb je dan geluk mee toch?! Je zult zien dat als je gaat dat het vertrouwd is. Dit komt, omdat de persoon in kwestie niet is veranderd, enkel de situatie is veranderd.

Waar het op neer komt; DOE IETS! Want ondertussen verstrijkt de tijd en wordt het steeds moeilijker om het vertrouwde contact op te pakken. Het is niet fijn als je in zo’n moeilijke situatie ook nog “veroordeeld” wordt door vrienden of door mensen die je lief hebt. In deze: ligt de bal bij jou.

Paar kleine dingetjes:

-Ben je bang voor verdriet? Dat hoeft niet. Baby’s huilen ook en die willen aandacht (in welke vorm dan ook).

-Zit je bij een carnavalsclub, een vriendengroep, sportclub, of…? Bekijk dan hoe jullie 1 op 1 contact is. Verschuil jij je achter de groep of trek je zelf je stoute schoenen aan?

– Weet je niet wat je moet zeggen? Dat maakt niet uit. Het gesprek loopt vaak vanzelf.

Wat ik hoop is dat er wat ogen geopend zijn!

 

Groetjes Tineke

 

 

 

 

 

 

 

 

1 reactie op “Wakker!”

Reacties zijn gesloten.